Verdriet en geluk ligt dicht bij elkaar. In 2017 gaan we voor het geluk…

verdriet-geluk

Het is stil geweest rondom Meisje van de Wereld. Eigenlijk een groot gedeelte van 2016. Ruim een jaar geleden begin ik vol goede moed aan een jaar waar ik enorm veel zin in heb. Net goed en wel ingeschreven bij de KvK na twee jaar ziektewet. Ik sta te popelen om aan de slag te gaan en eindelijk heb ik weer een doel om voor te gaan, zonder dat alles op mijn elleboog draait. Op dat moment heb ik alleen nog geen idee welk verdriet 2016 ons gaat brengen.

Blijdschap slaat om in onzekerheid

Na onze vakantie in november naar Zuid-Afrika besluiten we de stap maar eens te wagen. Ik stop met de pil, want ondertussen word ik er niet jonger op. De kinderwens speelt al langer in ons hoofd, maar we kiezen er bewust voor om te wachten totdat ik weer beter in mijn vel zit. Een paar weken later voel ik mij anders en het plusje op de zwangerschapstest bevestigt mijn vermoedens. Tien minuten lang zit ik te trillen op de wc, want ergens schrik ik bijna dat het zo snel raak is. De schrik slaat al snel om in blijdschap, al voelt het ergens nog zo onwerkelijk. Gaan wij papa en mama worden?

Al vrij snel krijg ik rechtsonder in mijn buik veel last van pijn. Ik lig nachten wakker en uiteindelijk wil de verloskundige toch al eerder een echo laten maken om te kijken of er geen sprake is van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. We gaan op van de zenuwen naar een gespecialiseerd centrum en krijgen te horen dat het er niet goed uit ziet. De echoscopist ziet geen hartactie en een onregelmatig vruchtzakje. Zonder enige informatie worden we naar huis gestuurd en eenmaal thuis op de bank komt de klap. De volgende ochtend kan ik bellen met de verloskundige. De assistent regelt een afspraak bij de gynaecoloog in het ziekenhuis om de mogelijkheden te bespreken voor een curettage of medicatie.

Een week later zitten we bij deze man binnen en voor de zekerheid wil hij nog een echo maken. Hij vermoedt dat de zwangerschap nog niet zo ver is als we allemaal denken. Ik heb ook geen idee hoe mijn cyclus is aangezien ik net goed en wel met de pil ben gestopt. Hij maakt een echo en ziet…helemaal niets!

Het is een raadsel wat er een week eerder gezien is, maar ik moet bloed prikken en uur later krijg ik de uitslag. De waarde van het hormoon in mijn bloed is dusdanig hoog dat ik wel degelijk zwanger ben. In combinatie met de echo, waarbij ook mijn linker eierstok vergroot is, wordt de conclusie getrokken dat de kans vrij groot is dat het toch een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is. Ik kan gelijk in het ziekenhuis blijven en word dezelfde avond nog geopereerd.

Wel of niet zwanger?

Als ik ’s nachts eindelijk terug ben van de OK komt de gynaecoloog vertellen dat alles er goed uit zag en dat ze niets hebben kunnen vinden. De zwangerschap is dus nog niet zo ver ontwikkeld of er is sprake van een tubaire miskraam, een miskraam in de eileider. Er zit niets anders op dan om de paar dagen terug te komen voor een nieuwe echo en bloed te laten prikken.

Dit gaat zo 2,5 week door en elke keer durft niemand de knoop door te hakken. Er is ondertussen al wel een vruchtzakje te zien, maar het vruchtje dat er in hoort te zitten is nergens te vinden. Uiteindelijk ziet het er niet goed uit en krijg ik medicatie mee om de miskraam op te wekken.

Een miskraam komt ontzettend vaak voor, maar niemand praat erover. Op dat moment voelt het alsof mijn lichaam faalt en na weken van onzekerheid is alle energie helemaal weg. Bovendien hakt de miskraam er fysiek ook nog aardig in, want ik ben net een beetje hersteld van de operatie. Nooit verwacht dat dit zo verdrietig is en zoveel met je doet.

Opnieuw naar het ziekenhuis

Het verdriet om de miskraam krijgt de weken en maanden erna langzaam een plekje. Ik krijg op een gegeven moment steeds meer buikpijnklachten linksonder mijn navel. Ik houd rekening met stress, maar na een paar keer krom lopen van de pijn, breng ik toch een bezoek aan de huisarts. Het lijkt mijn dikke darm te zijn en uiteindelijk wordt er een bacterie gevonden. Maar na verschillende behandelingen gaat de pijn niet over en krijg ik een verwijzing naar de internist.

Hup, weer naar het ziekenhuis. Een aantal onderzoeken verder is er niets te vinden. Ik word voor de zekerheid nog doorgestuurd naar de gynaecoloog om te checken of er niets met mijn eierstok aan de hand is. Bij de gynaecoloog komt ook ter sprake dat mijn cyclus na de miskraam volledig van slag is en enorm lang duurt. Na overleg geeft ze aan dat ik een doorverwijzing kan krijgen voor Voortplantingsgeneeskunde om dit te laten onderzoeken.

En dat is toch wel een drempel. Willen we ons binnenstebuiten laten keren en die medische molen ingaan? De wachttijd is zeven weken, dus we hakken de knoop door en besluiten ons alvast aan te melden. Ik bel om een afspraak te maken en we kunnen twee dagen later al terecht. Ehm…watskeburt met de wachtlijst? Toch wel zenuwachtig gaan we twee dagen later naar deze afdeling, benieuwd wat ons te wachten staat. We krijgen te horen welke onderzoeken er worden uitgevoerd en tenslotte wil de gynaecoloog nog een echo maken.

Onverwacht nieuws

En wat blijkt tijdens die echo? Er groeit een klein wezentje in mijn buik, waarvan het hartje al ijverig aan het kloppen is. Op dat moment ben ik 6 weken zwanger. Tranen van vreugde lopen over onze wangen en aan de andere kant is er een enorme opluchting dat we die medische molen niet in hoeven.

Maar wat een spanning die periode erna. Voor elke echo slaap ik al nachten niet en bij iedere controle ben ik op van de zenuwen. De stem van de gynaecoloog blijft door mijn hoofd spoken met de woorden ‘sorry, het ziet er niet goed uit’ van de eerdere miskraam dat jaar.

Rond de 16 weken zwangerschap begin ik er langzamerhand in te geloven. Onze kleine frummel groeit lekker door en we zien elke keer een hartje dat enthousiast klopt. Ik begin mijzelf rustiger te voelen en ergens komt het besef dat er een kleine Linda of Martijn aan komt.

Een zwarte bladzijde

Maar dan komt ons leven op zijn kop te staan. We krijgen het enorm heftige nieuws dat Martijn’s broertje ervoor heeft gekozen uit het leven te stappen. Ongeloof, verdriet, pijn en nog zoveel meer emoties nemen na die ene dag bezit van ons.

We zijn inmiddels ruim 2,5 maand verder, maar het verdriet is nog dagelijks zo ontzettend voelbaar. Tranen komen nog regelmatig om de hoek kijken. Vragen die door ons hoofd blijven spoken. Antwoorden die we nooit meer zullen krijgen.

Het is niet in te denken wat er allemaal in zijn koppie heeft rond gespookt. Hij heeft nu rust, maar voor ons gaat dit nog een lange tijd duren.

Nieuw geluk in 2017

Inmiddels is 2017 alweer ruim een maand van start. Na de ellendige feestdagen in december kijken we uit naar een nieuw jaar. Het verdriet is niet weg op 1 januari, maar 2017 voelt voor ons wel als een jaar waarin we weer iets hebben om naar uit te kijken.

Medio eind april om precies te zijn, want ondertussen is dat kleine mensje al een aardig kindje aan het worden. Het getrappel in mijn buik wordt steeds aanweziger. De buik wordt steeds boller. De kinderkamer begint vorm te krijgen. Het gaat gebeuren en we kunnen niet wachten tot het zo ver is.

Wat gebeurt er met Meisje van de Wereld?

Mijn laatste blog is een half jaar geleden geplaatst. De laatste maanden heb ik zeker getwijfeld. Stoppen of doorgaan? Ik heb nog genoeg plannen in mijn hoofd. Vorig jaar zocht ik al een nieuw thema uit om mijn blog een nieuwe, frisse look te geven.

Ik kies ervoor om door te gaan. Ik heb nog zoveel reisinspiratie in mijn hoofd zitten. Daarnaast zit ik als Travel Counsellor elke dag met mijn hoofd in de vakantiesferen. Een perfecte combinatie met een reisblog.

Ik ga er dus weer mee aan de slag. Het begint weer te kriebelen. Meisje van de Wereld komt terug.

A year ago, everything was different. And now that I look back, I realize that a year can do a lot to a person.

 

21 Reacties

  1. Wat een verhaal, Linda! Heel veel sterkte, maar tegelijkertijd ook gefeliciteerd met je zwangerschap. Ik wens je een mooi jaar waarin hopelijk alles zijn plek vindt en jullie kunnen gaan genieten van de kleine! ☺

  2. Jeetje, lieve Linda, wat een verhaal! Ik vroeg me al zo af waarom het zo stil rondom jou was. Ik dacht stiekem al aan een zwangerschap, maar dit verhaal overtreft alles. Wat heb je veel moeten meemaken. Heftig. Maar toch fijn dat je een lichtpuntje hebt, die je in april in je armen kunt houden. En dat schiet al op!

  3. Wat mooi dat je dit zo deelt. Hopelijk brengt de komende periode jullie nog veel meer geluk. Veel succes en liefde toegewenst!

  4. Lieve Linda, wat een turbulente tijd. Hopelijk wordt het een beter jaar! Geniet van je kleine wondertje. Het wordt vast een kindje van de wereld! x

  5. Welkom terug in bloggersland en van harte gefeliciteerd met je zwangerschap.

    Wat een verhaal. Ik hoop dat 2017 je niks dan goeds zal brengen.

  6. Wat een heftig verhaal… Ik kan me alleen maar inbeelden hoe hevig die weken waren! Heel vee succes met je zwangerschap, geniet maar van dat kleine mensje zo dicht bij jou!

  7. Jee Linda, wat hebben jullie allemaal meegemaakt! Sterkte samen en heel veel geluk voor de toekomst.

  8. Jeetje mina Linda, wat een verhaal… Wat veel verdriet vorig jaar en tegelijkertijd zo’n mooi lichtpuntje om nu naar uit te kijken. Ik ben blij te horen dat je weer terug bent in bloggersland, want ik heb altijd met heel veel plezier je verhalen gelezen – en aangehoord in real life! Alle goeds voor 2017! <3

  9. Wat ewn heftige blog.. Wat hebben jullie veel meegemaakt 🙁 En wat knap dat je er zo open over bent. Hopelijk wordt 2017 idd een veel mooier jaar. Heel veel succes met de zwangerschap!

  10. Jeetje heftig hoor! Gefeliciteerd met je zwangerschap.

    En zoals je zegt niemand praat eigenlijk over een miskraam of iets.
    Ik ben afgelopen december met spoed geopereerd ivm een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en hierbij is mijn rechter eileider verwijderd. Ik was voor het eerst zwanger dankzij hulp vanuit de fertiliteitsafdeling van een ziekenhuis 🙂 nu weer bezig voor een nieuwe poging.
    Ben blij voor je dat jullie de hele male molen niet hoeven mee te maken. Geniet nog van je zwangerschap het is al bijna april 🙂

  11. Jeetje wat heftig allemaal! Ik wens je heel veel sterkte en liefde voor de aankomende periode. Hopelijk kan je ondanks alles nog wel genieten van het mooie wondertje wat in je groeit!

  12. Jeetje Linda, wat een verhaal. Je beschrijft het mooi en ik vind je een kanjer dat je het deelt. Er wordt inderdaad zo weinig over gesproken. Verschrikkelijk van je zwager… ik ben wel heel blij voor jullie en jullie kindje. Verdriet en geluk lijken soms hand in hand te gaan, ik wens jullie alle geluk toe. Geniet van je zwangerschap.

  13. Wat een heftige tijd Linda! Hopelijk kunnen jullie alles een plekje geven en genieten van het kleine mensje in je buik!

  14. Jeetje wat een heftig verhaal! Wat een verdriet hebben jullie te verduren gehad, en dat lijkt me ook niet zomaar even over. Maar ook zoveel geluk met je zwangerschap. Al die tegenstrijdigheden samen… voor nu wens ik jullie alle geluk toe!

  15. Ach jee, wat een verhaal! Wat hebben jullie een bizar jaar gehad zeg. Kan me voorstellen dat het allemaal heel dubbel voelt en je aan de ene kant nog zo verdrietig bent, terwijl je ook heel blij bent om de zwangerschap die daar als een wonder op de valreep toch was. Van harte gefeliciteerd en hopelijk kan je de laatste maanden vooral genieten van je zwangerschap. En…Ik kijk uit naar nieuwe blogs hier. 🙂

  16. Wat een verdrietig jaar… Een miskraam is al heavy zonder al het gedoe wat jij er nog omheen hebt gehad. Ik had van tevoren ook nooit kunnen bedenken dat het er zo in zou hakken (yep, ik ben ook die 1 op 7 die het mee heeft gemaakt). Gelukkig is het nu helemaal goed en kan het aftellen beginnen.

    Voor jullie andere grote verdriet zijn geen woorden. Heel veel sterkte daarmee.

  17. Wat een heftig verhaal Linda, en wat knap dat je het hier zo hebt gedeeld. Ik vroeg me al af waarom het zo stil was op je blog, maar ik dacht dat je werk misschien alle aandacht vroeg. Ik wens jullie veel sterkte en heel veel geluk met jullie kindje!

  18. Ik las het gisteren, maar reageer nu pas. Ik weet uit ervaring hoe onwerkelijk het is als iemand die je dierbaar is uit het leven stapt. Zelfs na bijna 20 jaar denk ik er nog bijna dagelijks aan. Ik wens jullie veel sterkte in deze moeilijke tijd, maar ook veel geluk als toekomstige ouders!

  19. Poeh, wat een heftig verhaal. Wat een moeilijk jaar hebben jullie achter de rug. Knap dat je dit met ons deelt. Geniet van je zwangerschap en alle geluk gewenst voor 2017!

  20. Annelies van Blijderveen 05/02/2017 at 17:35 Reply

    Hopelijk wordt 2017 een mooi en gelukkig jaar voor jullie en kunnen jullie het verlies van het broertje van Martijn een klein beetje een plekje gaan geven. Heftig hoor!!. Wij wensen jullie sterkte en gezondheid toe.

  21. Jeetje Linda, wat heftig allemaal. Wat een fantastisch nieuws dat jullie ineens weer zwanger bleken te zijn. Maar wat ontzettend heftig wat jullie daarna nog meemaakten.

    Ik wil jullie heel veel geluk toewensen en veel sterkte met het verwerken van het verdriet.

Laat een reactie achter